Kabul, Afghanistan

Kabul, Afghanistan

« I have come again and am shining like gold on the dusty road after years it is not the smell of soil it is the smell of my birthplace. »  —Mujib Mehrdad, The specks of birthplace

...قایق کوچک

...اقیانوس بی انتها

...من باشم و من

...تنهای تنها


A short story by Mohibullah Zegham (from my first collection of short stories “Hill in the Human”)

Translated by Rashid Khattak

It was a market day. I had loaded 16 sacks full of potatoes in a truck and...


My heart is burning,

Every time I hear your name_

Wished I hadn’t been born;

It really gives me such pain.

How much you suffered!

No one knows_

How much were you tortured!...


Your old life
was a frantic running from silence.

~Jelaluddin Rumi

You remember the tale,
the whisper
that made the wine cup clatter
to the stone and before
anyone could...


For Khorshid, whose name means Sun

It’s always the sandals that are left on the scene,
thrown from a suddenly-airborne body,
spit like a watermelon seed.
Hers were fuscia, with flowers,


I promise I won’t leave you again,
Even if I died or I was blind_
I promise I won’t make you cry;
I won’t break your heart neither I will lie_
I promise to come with you,
Near or far please...


I am with you wherever you are,
Up or down, near or far_
My soul cannot be separated from you;
Final destiny!
By Your precious love_
I see the moon and reach in sky.
Like sky sometimes...

دلم میخواست برای تو در آسمان ماه میبودم
برای دیدنت عزیز مثل شب سیاه میبودم
دلم میخواست به راه تو مرغ هوایی میشدم
برای پر زدن بتو بهر سو راهی میشدم
دلم میخواست برای تو ابر میبودم قطره قطره میباریدم...

این منم آری منم اسیر زلف و روی تو هر جا روم من در بدر هستم به جستجوی تو
ازین پرسم با آن رسم با آن رسم از تو پرسم آیا بتو خواهم رسید چون پر زنم بسوی تو؟
سالها گذشت دیوانه وار هر...


Can literature accept social responsibility?

Some say that the arts should be purely arts--nothing else, that writers should only serve the gods of beauty and joy. In some cases, this makes sense, particularly...


از برخورد شاخه جوانی به پوست گردنت سرخ می شوی
و از تماس انگشتی بر گونه ات جهان سیاه می شود در نظرت
میوه ها را می چینی
میوه های رسیده را
از درختانی با شاخه های ترکش خورده

من آن گل سرخم
بلی آن گل لاله
رویم به در و دشت
چشمم چو پیاله
اندر دلم داغیست
از هجر غم یاری
آنکه گذاشت من را
با اشک و غم و ناله
برگ برگم پریشانند
چون چهره ای حیرانم